کوچکترین و سبکترین میکروسکوپ جهان ساخته شد .

یک میکروسکوپ کوچک بدون لنز که با ۴۶ گرم وزن کوچکترین و سبکترین میکروسکوپ جهان محسوب می شود، برای کاربردهای پزشکی از راه دور ابداع شد.  

این میکروسکوپ بر اساس فناوری تصویربرداری معروف به LUCAS توسط “ایدوغان اوزکان” استادیار مهندسی الکترونیک در دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس ساخته شده است.
در این میکروسکوپ به جای استفاده از یک لنز برای بزرگ نمایی اجسام؛ فناوری LUCAS با استفاده از یک دیود منتشر کننده نور برای روشن ساختن اجسام و یک دسته حسگر دیجیتال برای تصویر برداری، تصاویر هولوگرافی از میکروذرات یا سلول ها می گیرد.
این میکروسکوپ که در بسته بندی بسیار کوچکی قرار داده شده از قابلیت های بسیار و هزینه پایین برخوردار است.
اوزکان گفت: هدف ما از این طرح ابداع ابزاری است که بتوان از آن در راستای بهبود سلامت افراد در جوامعی استفاده کرد که از محدودیت منابع رنج می برند.
از این فناوری می توان برای تصویربرداری از نمونه های خون یا سایر مایعات حتی در کشورها جهان سوم استفاده کرد.
این میکروسکوپ بدون لنز علاوه بر اینکه متراکم تر و سبک وزن تر از میکروسکوپ های متعارف است، به آموزش افراد برای تحلیل تصاویر تولیدی نیاز ندارد و تصاویر را رایانه تجزیه و تحلیل می کند و نتایج بلافاصله در دسترس قرار می گیرد.
این میکروسکوپ ۴۶ گرم وزن و به اندازه یک تخم مرغ است، یک دستگاه تصویربرداری کامل به شمار می رود.
تنها بخش اتصال خارجی آن یک اتصال “یو.اس.بی” به رایانه یا تلفن هوشمند است تا انرژی آن را تامین کرده و سپس تصاویر را به یک بیمارستان ارسال کند.
اوزکان گفت: این فناوری این قابلیت را دارد که از آن برای مهار بیماری هایی مانند مالاریا، ایدز و سل در مناطقی استفاده کرد که فاصله مکانی زیادی بین افراد نیازمند به مراقبتهای بهداشتی و مراکز ارایه دهنده خدمات بهداشتی وجود دارد.
از این فناوری همچنین می توان برای آزمایش کیفیت آب به دنبال بروز فجایعی مانند طوفان های هاریکن و زمین لرزه استفاده کرد.
نمونه ها با استفاده از یک تراشه کوچک برای آزمایش های بهداشتی وارد میکروسکوپ می شود. این تراشه را می توان از بزاق دهان یا نمونه های خون پر کرد.
در بیانیه دانشگاه یو.سی.ال.آی آمده است: در زمینه آزمایش های خونی این میکروسکوپ بدون لنز می تواند سلول ها و ذرات را از قبیل گلبول های قرمز، سفید و پلاکت های خونی با دقت شناسایی کند.
این یافته ها در نشریه آن لاین Lab on a Chip منتشر شده است.

گروهی از محققان دانشگاه فلوراید، نوعی فن‌آوری جدید فیلم باریک طراحی کرده‌اند که می‌تواند نور مادون قرمز را به نور مرئی تبدیل کند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز  ،  دانشمندان می‌گویند شاید دیگر از این پس نیازی نباشد که برای بهبود دید شبانه‌مان هویچ بخوریم چون به زودی و طی ۱۸ ماه آینده عینک‌های ارزان قیمت، شیشه‌های خودروها و یا حتی تلفن‌های همراه مجهز به این فن‌آوری وارد بازار خواهند شد که این وظیفه را به خوبی انجام خواهند داد.

ابزارهای کنونی دید شبانه از مقادیر زیادی جریان الکتریسیته با هزاران ولتاژ و لنزهایی با شیشه‌های فوق‌العاده سنگین استفاده می‌کنند تا با ایجاد خلاء بتوانند عمل کنند اما در عوض این فیلم جدید که منطبق با فن‌آوری تلویزیونی صفحه مسطح ابداع شده بدون خلاء‌ و با استفاده‌ه از چراغ‌های ال‌ای‌دی کم مصرف و آلی کار می‌کند.

این ویژگی باعث می‌شود وزن وسیله جدید فوق‌العاده کاهش پیدا کرده و به ۱۰ گرم برسد که فقط چند میکرون ضخامت دارد.

محققان هم چنین در نظر دارند این فناوری را برای اندازه‌گیری گرما توسعه دهند.

جزئیات دستاورد جدید در مجله “مواد پیشرفته” منتشر شده است.

ساخت نمونه الکترونیکی مغز انسان با تراشه های تلفنهای هوشمند .
دانشمندان در تلاش هستند که با استفاده از ایجاد شبکه ای هوشمند از تراشه های تلفنهای هوشمند ساختاری ابداع کند که از مهارتها و توانایی های مشابه مغز طبیعی برخوردار است.

 اگر دارای یک تلفن همراه هوشمند هستید پس حتما بخشی از مغز “استیو فربر” را همیشه به همراه دارید، دانشمندی که در تلاش است مغز سیلیکونی یک بیلیون نرونی را با استفاده از میکروتراشه های موجود در تلفنهای هوشمند در تایوان تولید کند. مهندسان رایانه از گذشته در تلاش بودند توان بالای مغزهای بیولوژیکی را شبیه سازی کنند اما در بهترین حالت تنها موفق به شبیه سازی آن در ابررایانه ها شده اند.

جانورشناسان می گویند : ” کروکودیل ها موج سواری می کنند  ” .
جانورشناسان می گویند نتایج تحقیقات آنان نشان می دهد کروکودیل ها شناگران خوبی نیستند اما برای رسیدن به خانه از طریق آبهای اقیانوسی می توانند موج سواری کنند.
به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز به نقل از یو اس ای تو دی  ، نوعی کروکودیل دریایی به نام crocodylus porosus که به عنوان بزرگترین خزندگان دنیا شناخته می شود (طول آنها می تواند به بیش از ۶ متر برسد) به هیچ وجه شناگر خوبی نیست اما می تواند مسافت های دور را از راه دریا طی کند.

به طوری که این جانور می تواند از اقیانوس هند تا اقیانوس اطلس را بپماید و خود را به جزیره ای بسیار دور در فاصله صدها کیلومتری از محل زندگی خود برساند. به همین منظور این سئوال از سال ها قبل جانورشناسان را به خود مشغول کرده بود که با وجود قدرت شناگری محدود، این جانور عظیم الجثه چگونه می تواند دریاها را پشت سر بگذارد.

اکنون گروهی از محققان استرالیایی دانشگاه کوئینزلند در تحقیقاتی دریافتند که کروکودیل ها هرچند شناگران ماهری نیستند اما موج سواران بزرگی هستند.

این جانوران می توانند مسیر جریان های آب را کشف کنند و سوار بر موج ها از محلی به محل دیگر سفر کنند.

برای دستیابی به این کشف ، زیست شناسان ۲۷ نمونه کروکودیل بزرگسال را به دستگاه های ردیاب صوتی مجهز و از طریق سیگنالهای صوتی، مسیرهای حرکت آنها را ردیابی کردند.

این محققان در این خصوص توضیح دادند:«نتایج بررسی های ما نشان می دهد که کروکودیلهای دریایی می توانند با موج سواری بر روی جریانهای سطحی آب به طور وسیعی پتانسیل های جابجایی خود را افزایش دهند.

نتایج این بررسی ها حاکی از آن است که یک کروکودیل نر به طول ۳٫۸ متر با استفاده از جریان های فصلی دریا حدود ۵۹۰ کیلومتر را در مدت ۲۵ روز طی کرد و یک کروکودیل دیگر به طول ۴٫۸ متر با طی ۴۱۱ کیلومتر در مدت ۲۰ روز به مقصد رسید.

عواقب این انتشار نفتی بسیار گسترده‌تر و وخیم‌تر از حادثه اکسون والدز در سال ۱۹۸۹/ ۱۳۶۸ خواهد بود. از آن‌جایی که هنوز راهی مناسب و کارامد برای جمع‌آوری این لکه به طور مطلوب پیدا نشده،‌ اثرات مخرب آن گستره وسیعی را تحت تاثیر قرار خواهد داد.

 “دن تورنو ” سخنگوی رسمی “هایلی بارپور ” فرماندار ایالت می سی سی پی آمریکا در شصت و نهمین روز از نشت نفت در خلیج مکزیک اعلام کرد که حدود سه کیلومتر از سواحل این ایالت در جنوب به نفت آلوده شده است .

مقامات محلی هشدار دادند در روزهای آینده با وزش باد رسیدن نفت به سواحل ادامه خواهد داشت.

سکوی حفاری افقی متعلق به شرکت ترانس اوشن در آب های عمیق، که در اجاره شرکت بی.پی بوده است، منفجر شد و در اثر وقوع این حادثه ۱۱ کارگر جان خود را از دست دادند.

شرکت بی.پی با استفاده از این سکوی حفاری در پروژه ماکوندو در فاصله ۴۲ مایلی جنوب شرقی وینیز در ایالت لوئیزیانا و درعمق ۱۵۲۵ متری دریا و ۱۳ هزار پایی از کف دریا، به عملیات حفاری مشغول بوده است.
در حین عملیات حفاری ناگهان یکی از بخش های این سکوی حفاری که برای جلوگیری از نشت نفت به دریا مورد استفاده قرار می گیرد، غیرفعال شد.

این سکوی حفاری افقی در آب های عمیق به ارزش ۵۶۰ میلون دلار در عمق پنج هزار پایی در اعماق دریا غرق شد و لکه نفتی حاصل از نشت تا فاصله پنج مایلی از این سکوی نفتی مشاهده می شود.

دانشمندان بزرگترین ملکول هایی را که تاکنون در فضا مشاهده شده است در ابری از غبار کیهانی در اطراف ستاره های دوردست ردیابی کرده اند.  این ملکول ها ابتدا ۲۵ سال قبل به طور تصادفی در آزمایشی برای بازسازی اتمسفر ستارگان تولید شد .

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز به نقل از بی بی سی ،   این ملکول های کربنی که به شکل توپ فوتبال هستند به “باکی بال” موسومند و اولین بار ۲۵ سال قبل به طور تصادفی در آزمایشگاه خلق شدند. این ملکول ها “سومین نوع کربن” پس از گرافیت و الماس هستند.

“باکی بال”ها حاوی ۶۰ اتم کربن هستند که در یک کره آرایش یافته اند. اتم ها در حالت های مختلف پنج و شش ضلعی که در ابعاد اتمی درست مانند توپ فوتبال به نظر می رسند به هم وصل هستند.

گروه محققان تحت سرپرستی جان کامی از دانشگاه آنتاریوی غربی در کانادا این کشف را با کمک تلسکوپ اسپیتزر ناسا که یک تلسکوپ فضایی فروسرخ است انجام داد.

پروفسور کامی گفت: “اینها انواع نوسان ها و لرزش ها را تجربه می کنند و به این ترتیب در طول موج های خیلی مشخص با نور فروسرخ تعامل پیدا می کنند.”

زمانی که این تلسکوپ، تصاعدها در این طول موج را ردیابی کرد، پروفسور کامی می دانست که درحال تماشای علائمی از بزرگترین ملکول هایی که تاکنون در فضا یافت شده است.

او به بی بی سی گفت: “بعضی از دانشجویان دوره لیسانس من را دارنده یک رکورد جهانی می دانند. اما فکر نمی کنم در این زمینه رکوردی وجود داشته باشد.”

این علائم از ستاره ای در فاصله ۶۵۰۰ سال نوری در صورت فلکی “ارا” که از نیمکره جنوبی دیده می شود می آید.

پروفسور کامی گفت که این کشف احتمالا تعجب انگیز نیست اما “خیلی هیجان انگیز” است.

او گفت: “خیلی از دانشمندان انتظار داشتند که اینها در فضا وجود داشته باشند، چون در میان پایدارترین و مقاوم ترین مواد هستند. به همین دلیلی زمانی که در فضا تشکیل شدند، خیلی سخت از میان خواهند رفت.”

او افزود: “اما این یک شاهد روشن از یک طبقه کاملا نو از ملکول هایی است که آنجا وجود دارد.”

محققان اکنون می خواهند دریابند که چه کسری از کربن موجود در جهان ممکن است در این کره های کربنی “به تله” افتاده باشد.

آنها همچنین می خواهند با استفاده از خواص شناخته شده این ملکول ها درک بهتری از فرآیندهای فیزیکی و شیمیایی در فضا به دست آورند.

این کشف حتی ممکن است به روشن شدن سایر مشخصه های شیمیایی غیرقابل درک در فضا کمک کند.

کشف این ملکول ها در زمین نیز تصادفی بود.

محققان سعی داشتند شرایطی در اتمسفر ستارگان عظیم سالخورده غنی از کربن را بازسازی کنند که چنین ملکول هایی تولید شد.

پروفسور کامی گفت: “این آزمایش ها برای ایجاد زنجیره های بلند کربنی ترتیب داده شده بود، که بعد چیز غیرمنتظره ای از آن بیرون آمد – این ملکول های شبیه به توپ فوتبال که خیلی هم عجیب به نظر می رسیدند.”

“و حالا معلوم شده است که آن شرایط که عمدا در آزمایشگاه ایجاد شد عملا در فضا هم اتفاق می افتد – فقط لازم بود به نقطه درست بنگریم.”

هری کروتو که اکنون در دانشگاه ایالتی فلوریدا در آمریکا تدریس می کند به خاطر ساختن آن ملکول ها از برندگان جایل نوبل شیمی سال ۱۹۹۶ شد.

او گفت: “این پیشرفت خیلی هیجان انگیز شواهد قانع کننده ای فراهم می کند که این ملکول ها، همانطور که من مدت ها مظنون بودم، از زمان های دوردست در گوشه های تاریک کهکشان ما وجود داشته.”

“خیلی زیباست که از چشم ما پنهان مانده بود و یک آزمایش برای کشف وقایع درون ستارگان لازم بود تا پیدا شود.”

او گفت: “همه کربنی که در جسم شما هست از غبار ستارگان می آید، شاید این کربن زمانی به شکل باکی بال ها (در فضا) بوده است.”

نتایج این تحقیق در نشریه “ساینس” منتشر شده است .

زمین ‘جوانتر’ از آن است که تصور می شد .
پژوهشگران می گویند  طی یک مطالعه جدید زمین شناسی، توانسته اند عمر زمین را با دقت بیشتری تعیین کرده اند. آنان می گویند که تحقیقات آنها نشان می دهد که زمین ۷۰ میلیون سال جوانتر از ۴ میلیارد و ۵۳۷ میلیون سالی است که آنها قبلا “تصور می کرده اند.

 تیم محققان برای تایید عمر زمین عناصر استخراج شده از زیر روکش (مانتل) را با شهاب سنگ هایی که عمر آنها به اندازه منظومه شمسی است مقایسه کردند.

نتیجه اصلی مطالعه این است که فرآیند شکل گیری زمین خیلی طولانی تر از آن بود که تصور می شد.

دانشمندان درباره طول دوره “توده شدن” زمین، و رشد آن، که با به هم خوردن سنگتوده های سیاره وار انجام شد تحقیق کردند.

دکتر جان راج از دانشگاه کمبریج بریتانیا که هدایت تحقیقات را به عهده داشت گفت: “برخوردها باعث شد بخشی از سیاره ذوب شود، که امکان جذب فلزات در مرکز زمین و تشکیل هسته را فراهم کرد.”

“به این ترتیب در جریان این فرآیند، کره به دو لایه اصلی هسته مذاب مرکزی و روکش بیرونی تقسیم شد.”

با طولانی تر شدن این فرآیند، “تولد” زمین در ابعاد و شکل ژئولوژیکی امروز عقب افتاد.

ساعت سیاره ای
دانشمندان برای روشن کردن این موضوع دو “ایزوتوپ” را بررسی کردند – عناصر شیمیایی در روکش زمین به نام ۱۸۲-هافنیوم و ۱۸۲-تنگستن.

طی یک دوره معین چندین میلیون ساله، هافنیوم به تنگستن بدل می شود. تنگستن هم “مجذوب” فلز است، بنابراین درحالی که هسته سیاره درحال شکل گیری بود، با آن یکی شد.

این باعث پیدایش مشخصه ای در روکش زمین است که نشان می دهد دو لایه شدن زمین چقدر طول کشید.

با مقایسه میزان ۱۸۲-تنگستن در روکش با مقدار یافت شده در شهاب سنگ ها، محققان توانستند دریابند که چقدر طول کشید تا زمین کاملا به دو قسمت هسته و روکش تقسیم شود.

نتایج با استفاده از این تکنیک با شیوه مشابهی که از دو ایزوتوپ استفاده می کرد مقایسه شد. و به جای این فرض که یک شیوه دقیقتر از دیگری است، و اینکه زمین با آهنگی ثابت شکل گرفت، همه حالات مختلفی که این فرآیند می توانسته اتفاق افتاده باشد بررسی شد.

دکتر راج توضیح داد که برای آنکه این دو شیوه با هم بخواند، شکل گیری زمین باید “اوایل سریع می بوده باشد، بعد وقفه ای ایجاد شده و بعد فرآیند توده شدن تدریجی بوده است.”

به گفته او معنی آن این است که به جای آنکه زمین طی ۳۰ میلیون سال شکل گرفته باشد، طی نزدیک به ۱۰۰ میلیون سال شکل گرفته است.

او توضیح داد که برخورد عظیمی که تصور می شود باعث تشکیل ماه شد، احتمالا پایان دوره “وقفه” بوده است.

دکتر راج گفت: “اگر چنین باشد، بدان معنی است که شکل گیری زمین حدود ۱۰۰ میلیون سال طول کشید. ما تخمین می زنیم که به این ترتیب عمر زمین ۴ میلیارد و ۴۶۷ میلیون سال است – که در مقایسه با ۴ میلیارد و ۵۳۷ میلیون سالی که قبلا تصور می کردیم حسابی جوان است.”

نتایج این مطالعه در نشریه “نیچر ژئوساینسس” چاپ شده است.

نتایج تحقیقات جدید نشان داده است با افزایش جهانی درجه حرارت اقیانوس ها، تعداد فیتوپلانکتون هایی (Phytoplankton) که حلقه اصلی زنجیره غذایی اقیانوسی به شمار می روند نسبت به سال ۱۹۵۰ در حدود ۴۰ کاهش یافته است. قسمت اعظم حیات روی زمین وابسته به پلانکتونهای بسیار کوچک گیاهی است.

 فیتوپلانکتون‌ها (Phytoplankton) دسته‌ای از پلانکتون‌ها هستند که قادر به خودپروردگی میباشند. اغلب این موجودات بسیار ریز هستند و با چشم غیر مسلح دیده نمی‌شوند اما اگر تعداد بسیار زیادی از آنها در آب تجمع داشته باشند ممکن است رنگ آب را سبز (به خاطر داشتن کلروفیل) یا به رنگهای دیگر کنند و گاه منجر به بروز پدیده شکوفایی جلبکی یا کشند سرخ شوند.

پلانکتونها هر گونه تودهٔ جانداران ساکن لجه (لایه‌های آب اقیانوس) اقیانوس یا آب شیرین می‌باشند بنابراین دسته‌ای از جانداران هستند که بر اساس ویژگی زیست بومی شان طبقه بندی شده‌اند نه ویژگی ژنتیکی و یا تاکسونومی شان.

فیتوپلانکتون‌ها شاخه‌ای از جلبک‌ها هستند که در آب شناورند. این موجودات تولیدکنندگان اولیه در پیکره‌های آبی هستند. فیتوپلانکتون‌ها غذای زئوپلانکتون‌ها را تشکیل می‌دهند.

 پژوهشگران می گویند نتایج تحقیقات نشان می دهد که انجام بازی های ویدیویی سریع و اکشن، تصمیم گیری سریع و درست را به کاربران آموزش می دهد. 
   
 
محققان دانشگاه روچستر  دریافته اند که بازیکنان بازی های ویدیویی، حساسیت بیشتری به گردش در اطراف دارند و این امر نه تنها موجب بهبود روند بازی ویدیویی می شود، بلکه مهارت های عمومی را – که به آنها کمک می کند فعالیت های روزانه ای مانند رانندگی، انجام چند کار با هم، دنبال کردن خودروی دوستان در خیابانها و سفر در شهر – را بهتر انجام دهند.
به گفته این پژوهشگران بازیهای ویدیویی شیوه های آموزشی مطلوبی برای افزایش سرعت واکنش در برخورد با انواع موقعیت ها در زندگی واقعی فراهم می آورد.
آنها دهها جوان ۱۸ تا ۲۵ ساله ای را که بطور معمول پای بازی ویدیویی نمی نشستند مورد بررسی قرار دادند. یک گروه به مدت ۵۰ ساعت به بازی ویدیویی که نیازمند سرعت عمل زیاد بود پرداختند و گروه دیگر مدت ۵۰ ساعت به بازی های با حرکت کند پرداختند که نیازی به سرعت عمل نداشت.
پس از این دوره آموزشی از تمامی کاربران خواسته شد در کارهای متعددی که توسط پژوهشگران طراحی شده بود تصمیم گیری کنند.

دوربین های ماهواره اییگوگل ارث (  Google Earth ) آثار برخورد یک شهاب سنگ با زمین را کشف کرد

محققان با استفاده از تصاویر به دست آمده از Google Earth ؛ توانستند ، گودالی را کشف کنند که ناشی از برخورد یک شهاب سنگ با زمین است.
به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز ،  این کشف می تواند به پژوهشگران در آماده سازی برای مواجهه با برخورد شهاب  سنگ ها در آینده کمک کند.
 
گودال کمیل که ۱۶ متر عمق و ۴۵ متر عرض دارد در بیابان  مصر واقع شده است این گودال توسط تصاویر ماهواره ای گوگل ارث برای نخستین بار کشف شد.
 
این گودال توسط یک شهاب سنگ آهنی ۱۰ تنی که با سرعت ۱۲ هزار کیلومتر بر ساعت با زمین اصابت کرده ؛ ایجاد شده و به خوبی حفظ شده است.
 
یک معدن شناس به نام وینچنزو دی میشله این گودال را در منطقه مرزی بین مصر سودان و لیبی در سال ۲۰۰۸ شناسایی کرد.

این امر حاکی از آن است که شهاب سنگ های فلزی با یک جرم ۱۰ تنی که در جو تجزیه نشده ؛زمانی که به سطح زمین رسیده منفجر شده و این گودال را ایجاد کرده است.
 
محققان در حال بررسی زمین باستان شناسی منطقه این برخورد هستند اما این گودال قطعا کمتر از ۱۰ هزار سال و احتمالا کمتر از چند هزار سال عمر دارد.
 
آن ها با مطرح کردن این باور که شاید انسان این برخورد را نیز مشاهده کرده باشد در حال بررسی است .

هر روز در حدود صد میلیون شهابهای ریز وارد جو زمین می شوند. ولی در سال فقط چند عدد شهاب سنگ به زمین برخورد می کنند و آنها نیز بسیار ریز هستند .
البته در مقیاس با شهاب ، شهابسنگ ها چون بسیار بزرگترند می توانند درست از میان جو زمین عبور کنند و به سطح زمین برسند.

اغلب ممکن است پیش از رسیدن به سطح زمین منفجر شوند و مواد از هم پاشیده آنها در یک منطقه وسیعی پراکنده شود. قدرت تخریبی شهابسنگ ها بر اساس اندازه آنها متفاوت است.
 تا آنجا که می دانیم زمین دو بار با شهابسنگهای به راستی غول آسا برخورد کرده است. شهابسنگ ۳۰ ژوئن ۱۹۰۸ که در حدود ۴۰۰۰۰ تن وزن داشت خوشبختانه در نقطه ای متروک بر سیبری مرکزی سقوط کرد و موجب مرگی نشد. ولی صدمه زیادی به اراضی جنگلی وارد آورد.
نشانه و اثر شهابسنگ غول آسای دیگر در صحرای شمال شرقی آریزونا در نزدیکی کانیون دیابلو ه جا مانده است. قطر دهانه ای که از برخورد به جا مانده است نزدیک به ۱۲۰۰ متر است و آن را کناره ای احاطه کرده که ۴۲ متر از سطح دشت سنگی آهکی مجاور بلندتر است.

قعر دهانه نزدیک ۱۸۰ متر از کناره پایین تر است. برآوردهای زمین شناسی بر اساس مطالعه سنگ های داخل دهانه دال بر آنند که برخورد شهابسنگ با زمین در حدود ۳۰ یا ۴۰ هزار سال پیش روی داده است.
زمین به احتمال زیاد بسی بیش از ماه مورد اصابت قرار گرفته است. اما نیروهای فرسایشی بر زمین اثر همه دهانه ها را به جز معدودی که اخیرا پدید آمده اند پاک کرده است.